Naar het strand

Singh heette hij, maar zo heetten ze allemaal. Op een zondagavond was hij plotseling  verschenen. Breed stralend stond hij voor de deur van de eenheid met z’n tulband op en vroeg of Kees, de bewoner van kamer elf ook thuis was. Want daar ging hij wonen en hij wilde diens carpet wel overnemen. Na een paar weken was iedereen wel zo’n beetje aan Singhs aanwezigheid gewend. Soms, als er telefoon voor hem was en hij plotseling uit z’n kamertje opdook, kon hij er tamelijk woest uitzien met z’n wijduitstaande bos haren, wanneer de tulband niet om het hoofd gedrapeerd zat. Als hij niet thuis was en er telefoon voor hem was, schreven de andere bewoners gewoon ‘Singh, Singh has called’ op het bord. Of het Inder was, of Mohindar, of Bopindar: wat maakte het uit? Singh heetten ze allemaal. Eén van z’n vrienden, een fanatiekeling blijkbaar, gezien het feit dat hij zelfs zijn baard niet knipte en die ook in een netje om zijn kin bijeen hield, had het een keer uitgelegd. Een Sikh gelooft in één God, heet Singh, wat zoiets als ‘leeuw’ betekent, laat z’n haren niet knippen, draagt een armband en heeft altijd een dolk bij zich. Die dolk, dat was tegenwoordig natuurlijk een symbolisch geval, voegde hij er met de kenmerkende stralende gezichtsuitdrukking aan toe. Of was die permanente glimlach toch meer een geïnstitutionaliseerde plastic grijns, door lang oefenen verplicht geïnternaliseerd om de ander er maar van te overtuigen dat deze godsdienst vooral geen kwaad in de zin had? Willem zou het nooit te weten komen. Omdat hij afdelingscommissaris was, kwam Singh wel eens naar hem toe met wat huis- tuin en keuken vragen. Of hij de koelkast in de keuken kon gebruiken (natuurlijk), hoe de telefoon werkte (tikken graag noteren aub) en of hij zondagmiddag in de keuken naar de televisie kon kijken met z’n vriendin (vanzelfsprekend). Zo werd er ook wel eens wat algemene kennis over India en Nederland uitgewisseld. Dat z’n vader een schroevenfabriek had en dat we al die verhalen over armoede in India niet moesten geloven. Want de meeste mensen werkten gewoon. ‘Je moet het zo zien, die armoede is een soort beroep van die mensen. Ze willen niet werken en gaan daarom maar bedelen.’ Hij had wel moeite met de eenzaamheid in Nederland, vooral op zondag, als er bijna niemand op de eenheid was. Daarom had hij zich maar een vriendin genomen.

Die vriendin, daar werd wel over geroddeld. Was het wel z’n vriendin, of was het gewoon een deerne voor in bed? Het was niet echt een schoonheid en ze kwam iedere zondag uit Leiden om te koken. Altijd bloemkool, die Singh soms al een paar dagen vantevoren had gekocht. Eén keer kwam hij tot z’n schrik tot de ontdekking dat één van de andere studenten z’n cauliflower had weggegooid, omdat-ie al een beetje verrot was. Singh vroeg wie dat misschien gedaan kon hebben, maar Willem haalde z’n schouders op, hoewel hij wist dat Alie Boermans het gedaan had, de Rotterdamse die soms nogal eens radicaal kon opruimen. Maar toch leek het Singh wel te bevallen op de eenheid en één keer liet hij zelfs iemand opdraven om voor alle eenheidsgenoten te koken – zonder de hete Indiase kruiden, dat wel, want anders was er brand uitgebroken.

Een paar weken later werd er op een doordeweekse avond als vanouds gekookt en gerommeld in de keuken en Willem stond een paprikaatje te snijden toen Singh naar hem toe kwam. ‘I want to show you some pictures, in my room, it’s for the other guys too.’
‘Jongens, Singh wil wat laten zien op zijn kamer, een film of zoiets,’ reageerde Willem nonchalant en in optocht gingen Willem, Brabantse Ben, Marieke uit Katwijk, Alie en ook Henk-Jan, die net uit z’n kamer kwam, naar de kamer van Singh. Iedereen was maar half geïnteresseerd, want het onderbrak het avondeten en in een filmpje over India of de familie van Singh had niemand belangstelling. Maar de beleefdheid won het van de desinteresse en men dook het kamertje in, waar in het halfduister Mohindar, Bopindar, of Inder, of hoe ze allemaal ook mochten heten, een groezelig pornofilmpje zat af te draaien. ‘Hier heb ik geen zin in hoor,’ zei Marieke en het groepje maakte lacherig rechtsomkeerd. ‘Joehoe, die Singh,’ loeide Henk-Jan, ‘dus daarom is-ie naar Nederland gekomen.’ ‘I said the other guys, not the girls,’ fluisterde Singh Willem nog in het voorbijgaan toe, maar Willem toog alweer naar de keuken om zijn paprika te snijden.

Een paar weken later ontstond het idee – het was vrijdag – om met z’n allen diezelfde zondag naar het strand te gaan. Gewoon met de trein naar Zandvoort, en dan een eind lopen, ‘we zien wel waar we uitkomen.’ Singh werd ook gevraagd. ‘Nee, bedankt voor de uitnodiging. Ik heb gehoord dat er Nederlandse stranden zijn waar iedereen helemaal naakt is, en mijn godsdienst verbiedt het aanschouwen van vrouwelijk naakt in het openbaar.’ Oké, dan niet en diezelfde zondag sloften Ben, Willem, Alie, Henk-Jan en Brenda, een kennis van een andere eenheid rond half één naar de bus om vervolgens de trein naar Zandvoort te nemen. Het was druk op het strand. Men lag handdoek aan handdoek, bil aan bil en daar tussendoor was het gejengel van kinderen en enig transistorlawaai te horen. ‘Pfoe, dit wordt niks,’ klaagde Brenda, maar Alie hield als vanouds goede moed. ‘We lopen gewoon door. Een eind verderop is het naaktstand en daar is het over het algemeen rustiger, en wie wil kan gewoon z’n badkleding aanhouden.’ Men sjokte verder, de zon scheen fel en Willem begon bijna een beetje te hallucineren, totdat Brenda plotseling een enorme gil slaakte. Aan de rand van het naaktstrand lagen twee mannen, volledig gekleed, op hun buik met grote ogen de omgeving in zich op te nemen. Het leek wel of ze in het centrum van een kleine meteoriet-inslag lagen, want met meters vrije ruimte rondom gaven de andere strandgangers aan hier eigenlijk niet van gediend te willen zijn. Het zag er dan ook potsierlijk uit, die twee volledig geklede heren met allebei een zorgvuldig gedrapeerde tulband op het hoofd. Het waren Singh en zijn vriend, Mohindar, Bopindar of Inder, of hoe ze allemaal ook mochten heten.

23062021       

Leave Your Comment

Your email will not be published or shared. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*