Corruptie

Loeiend kwamen ze het vergaderkamertje uit.
‘Had je die tieten gezien? Volgens mij had ze dat bloesje met opzet aangetrokken. En dan het bovenste knoopje toevallig open laten hè, maar niet heus.’
Jan Geytenbeek floot. ‘Die Lily toch, een speciale managementaanbieding! Had jij daar wel eens van gehoord?’
‘Tja, het klonk allemaal erg geloofwaardig,’ reageerde Leen Gaastra, de secretaris, ‘en het is natuurlijk inderdaad wel zo dat wij als ondernemingsraad het initiatief hebben genomen.’
Willem, de communicatieman, kwam z’n kamer uit om eens te horen wat er allemaal aan de hand was, want het was nogal een vrolijke boel. De ondernemingsraad had met de CEO van het bedrijf misschien wel een jaar lang gepraat over het feit dat het niet altijd representatief was wanneer een monteur bij een klant langsging met verouderde apparatuur. Of wanneer de familie, privé, eens informeerde: wat heb jij daar nu staan? En dat het dan allemaal oude meuk was. Nee, je vormde toch eigenlijk een soort van kopgroep van dit technische bedrijf? Dan moesten werknemers toch met het nieuwste van het nieuwste werken? En moest er thuis toch ook gepronkt kunnen worden?
En zo was de deal ontstaan. Alle werknemers konden via de bedrijfssite videorecorders, filmcamera’s, mobiele telefoons en nog zo wat zaken van de Aziatische leverancier tegen sterk gereduceerde prijzen bestellen. Alles werd keurig thuis bezorgd en het werd een groot succes. En omdat het de ondernemingsraad was die dit alles op gang had gebracht, wilde mevrouw Lily ter Neuzen, de accountmanager van de leverancier, nog een keer met de heren – dames waren nu eenmaal afwezig – praten om ze te bedanken.
Jan Geytenbeek was er als de kippen bij. Hij was reeds vice-voorzitter en het was bekend dat hij op de rol van voorzitter aasde. Omdat Kees den Ouden, de voorzitter, er dit keer niet bij kon zijn, zou hij deze informele bijeenkomst voorzitten.
‘Het was blijkbaar gezellig?’ informeerde Willem. ‘Ja man, dit wordt prachtig,’ zei Jan, wiens hoofd nog meer leek te gaan gloeien. Als rondborstige Brabander was hij al een beetje gezet en bij de jaarlijkse driedaagse heisessie was hij altijd de eerste die het worstjes draaien op de barbecue voor zijn rekening nam. ‘Ze heeft een speciaal managementaanbod gedaan,’ sprak hij glunderend, ‘en dat betekent dat wij van de ondernemingsraad een nog grotere korting krijgen dan wat er al op de site staat.’
‘O,’ zei Willem, ‘dan wil ik er ook wel eens over nadenken.’
‘Maak maar een lijstje, en zet erbij wat je ongeveer denkt te willen uitgeven,’ riep Jan, terwijl hij ‘das war Lily Marleen’ zingend z’n kamer binnenging en achter de computer plaatsnam.

Twee weken later was er echter nog niet veel nieuws. Jan Geytenbeek was chagrijnig. ‘Dat mens heeft nog steeds niks van zich laten horen. Ik ga haar bellen. Trouwens, wat had jij ook alweer besteld?’ Willem gaf hem het lijstje, ging z’n kamer in en brak zich het hoofd over het zoveelste zouteloze artikel voor z’n krantje. Vijf landelijke afdelingen AC (AansluitingsControle) moesten worden opgeheven, de 65 medewerkers verloren hun baan maar mochten wel solliciteren naar de twintig nieuwe functies van High End Solutions Engineer. Allemaal humbug om voor de zoveelste keer mensen weg te spoelen. De  betreffende onderdeelcommissie moest nog een advies uitbrengen.
‘Daar gaan we niet mee akkoord,’ hoorde hij opeens in de kamer naast zich, en na een onverstaanbare grom volgde ‘daar kan toch nog wel wat van af?’ Het was Jan Geytenbeek, die luttele minuten later met een flinke dreun de kamerdeur achter zich dicht trok en woest de gang uit liep richting parkeergarage.
Ook daarna was het een week stil. Gerommel was er wel in de ondernemingsraad. Naast Jan Geytenbeek had zich nu op de valreep ook Dolf Hooimijt gemeld als mogelijke opvolger van Kees den Ouden als voorzitter. Opmerkelijk was dat wel, want hij was nog maar twee maanden lid. Op de tweewekelijkse vergadering in Amersfoort zouden beiden, Geytenbeek en Hooimijt, zich officieel kandidaat stellen en een praatje houden. Na de pauze kon dan de verkiezing plaatsvinden.

Jan Geytenbeek had zich degelijk voorbereid en hield een Powerpoint-presentatie. Toch was-ie zenuwachtig en echt lekker liep het niet. Hij vertelde dat-ie uitgebreide sales-ervaring had binnen het bedrijf, voorzitter was van de lokale dorpsraad van Sint-Geertensbergen, dus over de nodige bestuurservaring beschikte en daarna volgden nog enige wapenfeiten, zoals het terugdraaien door het management van een besluit tot sluiting van een regionaal magazijn –  met dank aan de onderdeelcommissie van Jan Geytenbeek.
Daarna was het de beurt aan Dolf Hooimijt. Laconiek en onderuitgezakt hield hij een praatje van niks – hij ging niet eens staan. Het viel wel erg op dat-ie zich nauwelijks had voorbereid en Willem kon zich achteraf niet eens herinneren wat voor wapenfeiten hij noemde, wat zonder meer raar was. Hij had meerdere verkiezingen meegemaakt en dan probeerde de kandidaat-voorzitter zich altijd van z’n beste kant te laten zien: fanatiek voetballer en nu bestuurder van VVV Bergwespum e.o. of gemeenteraadslid namens de PvdA of Het Lokaal Belang, enzovoort. Er werd wel hier en daar een beetje scheef opzij gekeken door de andere leden, maar toen er geen vragen waren was het tijd voor de koffiepauze. De mobiele telefoon van Willem ging. Het was een onbekend nummer dus nam hij maar op.
‘Montis.’
‘Met Stef Hemelrijk van Interne Diensten uit Groningen…’
‘Huh, pardon, ik weet niet precies…’
‘Nee, u kent mij niet maar wij moeten eens even met elkaar rond de tafel gaan zitten.’
‘Hoezo, rond de tafel gaan zitten? Ik begrijp niet waar u het over heeft.’
‘Er zijn onregelmatigheden geconstateerd en daarom hebben wij opdracht gekregen één en ander uit te zoeken.’
‘Ik weet niet of ik daarbij betrokken ben.’
‘Dat maken wij wel uit. U bent verplicht om aan het gesprek deel te nemen. Wij komen morgen naar Den Haag en wij verwachten u om elf uur in kamer A2-615 van het hoofdgebouw. Nog vragen?
‘Eh…’

Verward liep Willem de gang op, richting toiletten en botste bijna tegen Leen Gaastra op. ‘Ik kreeg daarnet een raar telefoontje van Interne Diensten uit Groningen, weet jij daar meer van?’
‘Ik moet morgen ook opdraven,’ sprak Leen bedrukt, ‘om tien uur. Ik denk dat het met die deal van mevrouw Ter Neuzen te maken heeft. En ik denk dat Jan Geytenbeek ook moet verschijnen, hij klonk wel erg zenuwachtig hè? Trouwens, ik heb mijn bestelling meteen maar ingetrokken.’
‘Oei, je hebt gelijk,’ antwoordde Willem, ‘dan moet ik dat ook maar doen.’ Maar hij kreeg geen gelegenheid om dat bij Jan Geytenbeek aan te geven want die was in geen velden of wegen te bekennen. Na de koffiepauze, die eigenlijk meer rookpauze was want de gang stond  helemaal blauw, ging iedereen weer aan tafel zitten; Jan Geytenbeek kwam als laatste hijgend binnen. Kees den Ouden nam het woord. Hij verzocht ieder lid van de ondernemingsraad – Willem was als ondersteunend medewerker uitgesloten van deelname – de naam van de favoriete kandidaat op een papiertje te schrijven, dat dicht te vouwen en bij hem in te leveren. Nadat iedereen het papiertje had ingeleverd telde de voorzitter de papiertjes, controleerde of het aantal overeen kwam met het aantal aanwezige stemgerechtigde leden en begon de papiertjes open te vouwen en voor te lezen.
‘Hooimijt.’
‘Hooimijt.’
‘Hooimijt.’
‘Geytenbeek.’
‘Hooimijt.’
Het gezicht van Jan Geytenbeek verstrakte. Op het gezicht van Dolf Hooimijt was een grijns te zien. Na alle papiertjes te hebben opengevouwen concludeerde Kees den Ouden dat er twee stemmen waren uitgebracht op Jan Geytenbeek en acht op Dolf Hooimijt. Dat betekende dus dat de nieuwe voorzitter van de ondernemingsraad van Koninklijke Installaties Nederland  Dolf Hooimijt was.
‘Ik feliciteer Dolf hiermee…’
Jan Geytenbeek stond op.
‘Hoe kan dat nu? Jullie kennen me toch? Ik zit al jaren in deze ondernemingsraad, komt er opeens out of the blue sky een nieuw iemand binnenwaaien en die moet dan plotseling voorzitter worden? Hier zit meer achter…’
‘Rustig Jan,’ maande Kees met een armgebaar.
‘Ik geloof hier geen barst van,’ sprak Jan Geytenbeek met overslaande stem en richtte zich tot Dolf Hooimijt.
‘Jij bent hier koud twee maanden en dan word je meteen voorzitter?!’
‘Tja,’ sprak Dolf Hooimijt zelfvoldaan, ‘ik kan niet ontkennen dat ik enig voorwerk heb verricht en lobbyen hoort daarbij.’
‘Godverdomme, ik heb dus gewoon voor niks m’n best gedaan. Doorgestoken kaart, dat is het. Klootzakken zijn jullie.’
‘Rustig nou,’ sprak Kees den Ouden en stond op om achter de verliezer aan te lopen die verongelijkt de kamer uit beende.
Er ontstond geroezemoes. ‘Het is wel een vertoning zo,’ zei Willem tegen Leen Gaastra die naast hem zat. Op wie heb jij gestemd, als ik vragen mag?’
‘Op Hooimijt,’ fluisterde hij. ‘Een beetje gelijk heeft Geytenbeek natuurlijk wel. Hooimijt heeft iedereen gebeld vantevoren om te lobbyen en ik moest ook twijfelen, maar het is natuurlijk wel zo dat Geytenbeek wat opvliegend is en Hooimijt ligt goed bij het management.’
Kees den Ouden kwam terug en zei dat Jan Geytenbeek naar huis was gegaan. Hij bevestigde formeel voor de notulen dat Dolf Hooimijt de nieuwe voorzitter was en gaf daarna het woord aan de nieuwe voorzitter. Wat hij zei kon Willem zich later niet meer herinneren, in verwarring als hij was over de rare vertoning die dag en de gemengde gevoelens over wat de volgende dag hem zou brengen.

De volgende dag, een dinsdag, zat hij tegenover twee heren uit Groningen. Een atletisch type met kortgetrimd haar, type politieagent die voor een rustiger baan had gekozen, en meneer Hemelrijk, type onbetrouwbare ouderling.
Dit soort klusjes hadden ze vaker gedaan. De voormalig politieagent (wat hij inderdaad was) vuurde de vragen af, en daarna begon Hemelrijk een beetje te zalven en te zeuren, in de hoop om belangrijke gegevens los te weken.
Het ging inderdaad om de deal van mevrouw Ter Neuzen. Zo’n deal als er was met het bedrijf, daar had iedereen zich aan te houden en dan moest je niet om nog meer korting gaan vragen. Het had schade toegebracht aan de verhouding tussen Koninklijke Installaties Nederland en het Aziatische bedrijf.
‘U heeft een lijstje ingediend en om meer korting gevraagd.’
‘Als ik een winkel binnenga en vraag of er nog wat van de prijs af kan, dan is dat geen misdaad. Het is aan de winkeleigenaar om te beslissen,’ repliceerde Willem.
Het was de heren al snel duidelijk dat Willem geen grote vis was en ondanks het gezuig van Hemelrijk kon hij na drie kwartier het zaaltje verlaten.

Terug op de gang van de ondernemingsraad liep hij Leen Gaastra weer tegen het lijf. Ook hij dacht dat het wel met een sisser zou aflopen. Maar hij was bang voor Jan Geytenbeek. Het ging er namelijk om dat het Aziatische bedrijf geklaagd had dat mevrouw Ter Neuzen zich onder druk gezet had gevoeld door Geytenbeek, en dus door de ondernemingsraad.
‘De omgekeerde wereld,’ antwoordde Willem, ‘ze is er zelf mee begonnen.’
Maar een week later belde de baas van Human Relations alle betrokkenen op en gaf iedereen, heel flink, een officiële waarschuwing, die ook in het personeelsdossier terecht zou komen. Jan Geytenbeek werd ontslagen. Twee weken later posteerde Dolf Hooimijt zich in de kamer naast Willem en ging flink te keer. Alle attributen, zoals een oude lamp en een poster van de vakbond gingen resoluut de prullenbak in. Er was nog wel een kleinigheid. Ook de formele functie van Hooimijt, senior technisch adviseur, was komen te vervallen. Zijn hele afdeling werd opgeheven. Grotere technische vraagstukken zouden voortaan projectmatig worden behandeld en aangevraagd bij een universiteit. Tja, dat was nou jammer als hij ontslagen werd want Hooimijt moest nog maar vier jaar tot aan zijn pensioen. En dus moest de ondernemingsraad ook weer snel op zoek naar een andere voorzitter, zo wist hij de baas van Human Relations fijntjes te vertellen. Maar dat was geen probleem. Dolf Hooimijt kreeg een nieuwe functie als ‘algemeen adviseur’ en bleef voorzitter van de ondernemingsraad. Het was wel in strijd met de wet op de ondernemingsraden, maar ach, een kniesoor die daar op lette. Een paar maanden later vertrok de baas van Human Relations naar een bank.

(Disclaimer: beschreven situaties en personen bestaan in de verbeelding van de schrijver. Overeenkomsten met de werkelijkheid berusten op toeval)

20072021

Leave Your Comment

Your email will not be published or shared. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*