Waarom zou je naar Palestina gaan?
(Enigszins bewerkte versie van een introductie bij een lezing in de Keizersgrachtkerk Amsterdam, 12 april 2026)
Ik heb vroeger in m’n studententijd aan meerdere vrijwilligerskampen deelgenomen en dat waren fantastische ervaringen. En op de één of andere manier hoorde werken in een kibboets daar ook bij.
Laten we wel zijn: we waren, zeker als mensen met een protestantse achtergrond beinvloed, we kunnen rustig zeggen gebrainwashed door dat schuldgevoel ten opzichte van de joden vanwege de holocaust. Israel ten volle steunen hoorde daarbij en dat kibboetsen een soort van socialistisch experiment waren, was mooi meegenomen.
Palestina? Het was eigenlijk een blinde vlek, laten we eerlijk zijn. Ik heb twee keer als vrijwilliger op een kibboets gewerkt en toeval of niet, de tweede keer dat ik naar Israel ging kwam ik in het vliegtuig door puur toeval naast een Palestijn te zitten die me uitnodigde om hem en z’n familie te bezoeken in z’n dorp tussen Nabloes en Ramallah.
Natuurlijk liet ik die kans me niet ontgaan maar het was bepaald niet eenvoudig om het dorp te bezoeken, want onderweg stuitten we op een illegale nederzetting van Goesj Emoniem, een zionistische settler organisatie. Een jonge Amerikaanse joodse vrouw, in traditionele kleding met hoofddoek nodigde ons uit voor een kop koffie en ze vertelde dat ze tot twee weken geleden nog nooit buiten Amerika was geweest. Ze was dus gewoon vanwege de puur zionistische ideologie naar de Westbank gekatapulteert en vond het de normaalste zaak van de wereld. Op onze ( ik was samen met een vriend die ik in de kibboets had leren kennen) voorzichtige vraag dat dit toch ook het land van de Palestijnen was, antwoordde ze dat dit land nu eenmaal aan de joden was beloofd, zo stond het in de bijbel.
Dat was 40 jaar geleden. Anno 2026 kun je niet meer zo relatief makkelijk door de Westbank reizen, je stuit op enorme muren van 9 meter hoog, zoals u straks op de lichtbeelden kunt zien, en als je naar of door Israel reist: het P. woord is uit den boze.
Nee, wij oude witte mannen wilden graag de heilige plaatsen in Jeruzalem en Bethlehem bezoeken en als je die riedel goed voorbereid, gaat dat er nog steeds in als koek. Let wel: nogmaals, het P. woord moet tijdens de ondervraging op Schiphol en in Tel Aviv niet vallen en ben je een stuk jonger, dan word je toch echt wel even steviger aan de tand gevoeld.
Goed, er waren hier en daar in de pers natuurlijk verhalen over diverse initiatieven op de Westbank ( om over Gaza maar te zwijgen) zoals Rabbi’s die Palestijnen helpen bij de olijvenoogst, waarbij ze soms met stenen worden bekogeld door agressieve settlers, maar toen ik hoorde over de boerderij bij Bethlehem, dacht ik: dat ga ik doen.
Toen ik me aan het voorbereiden was, en probeerde via crowdfunding de nodige financiele middelen bij elkaar te harken, belde J. me op en tot mijn vreugde zei hij dat hij ook wel wilde gaan. Dat was natuurlijke fantastisch en op een gegeven moment wist hij ook nog z’n jongste broer zo gek te krijgen ook te gaan. Dat was daarom zo waardevol omdat E. ook nog ‘ns heel goed kan koken.
We laten u nu de nodige lichtbeelden zien van een boerderij die als een kwetsbare oase op een hoge heuvel in de buurt van Bethlehem ligt en stand probeert te houden tegen de oprukkende agressiviteit van de omringende settlers. Het was vooral een weerbarstige ervaring.
- Posted in: Geen categorie
